Gisteren was voor mij “the day after” (donderdag algeheel kampioen geworden met de J3), ik was vroeg op het veld voor het klaverjassen (dat ik al heel lang organiseer, dit jaar samen met een paar andere leden). Toevallig was Fabian, er ook die net terug was van de Macro (voor de kantine voorraad, dit gaat niet vanzelf he). Dus even gezellig buiten bijpraten, hij vroeg mij of ik het leuk zou vinden, om mee naar Driebergen te gaan met de U17-1, om een verslag te maken, maar gaandeweg gaf hij het aan, dat hij het leuk zou vinden, als ik samen met hem zou coachen, en natuurlijk vond ik dat leuk. De zaterdag begon voor mij direct met een vol programma. En langzaam werd het steeds warmer. Uiteindelijk was ik na een lekkere douche, klaar om mee te gaan, naar Driebergen. Ik zat bij Fabian in de auto en Vivienne, Rinske en Jaela, en de dames waren lekker aan het babbelen (echte vrouwen praat, over verjaardagen en posters, ha, ha). Het team wist niet dat ik zou gaan coachen. Wij vertrokken naar Dalto, en de spelers dachten dat ik mee was om een verslag te schrijven. Na het inschieten, begon Fabian met de bespreking, en aan het eind zij hij tegen het team, dat ik samen met hem zou coachen. Dalto. Wij begonnen met Rinske, Anouk, Samuel, Julian (aanval), Lotte, Tess, Tijl en Mika (verdediging), en op de bank zaten, Vivienne, Jaela en Tom. De scheids floot in, en het was Dalto dat direct druk zette, maar het was Julian (schot) die de score opende. Dalto voerde daarna de druk op. Het weer werkte ook niet mee, want het leek wel dertig raden. Halverwege de eerste helft, volgde aan onze kant de eerste wissel, en deze was tactisch. Tom kwam erin voor Tijl. Ondertussen was hert 2-1 geworden, maar wij hielden goed stand. Tess (klein kansje) scoorde de 2-2. Het was niet echt lekker weer om te spelen, en wat later in de wedstrijd moest Vivienne erin voor Tess (die bevangen was door de hitte). Dalto voerde het tempo op en bij de rust stond Dalto voor.
In de rust even de koelte opgezocht, en bespreken, en weer de hitte in. Ondanks de hitte bleef het een wedstrijd met veel strijd en inzet. Je zag bij tijd en wijle, dat wij onder de druk van Dalto uitkwamen en kansen kregen. Aan onze kant waren het Tijl (tweemaal), Mika, Vivienne (allen met een schot) en Samuel (strafworp) die scoorden. Jaela kwam er nog in voor Anouk, die gehavende de strijd moest staken. Ondertussen brak de slotfase aan, en aan beide kanten zag je de vermoeidheid toe slaan. De scheidsrechter floot af, en hoewel er verloren was, was iedereen blij dat het erop zat. Na afloop nog even bijpraten met bekenden, en snel de koelte van de auto opgezocht, en wij vertrokken richting Houten. In de auto was het net the voice van Holland, en soms was het best goed (ha, ha). Daar aan gekomen, en bij zitten praten, met jeugdleden en spelers van ons derde. Om een ca. 18.30 uur vertrok ik naar huis, maar de jeugd bleef nog lang gezellig hangen.
Theo Bosmans
