Het Bosch J2 – Victum J3 9 – 11 (4 – 3)
Ik heb soms wel eens het idee, dat men denkt, hoe moeilijk is het nu om een team te trainen en coachen. Nu dan denkt u verkeerd, het is niet zo makkelijk als het lijkt. Als het seizoen begint, moet je direct schakelen, en kijken waar iedereen zijn zwakke en sterke plekken heeft. En dan heb je nog te maken, met hun karakters, en moet je het aanvoelen om daar een team van te maken. Nu dit is bij de J3 zeker gelukt, het was lang niet altijd makkelijk, maar als je een team gesmeed hebt met elkaar, is het voor jou als trainer ook een stuk makkelijker, zeker als je elke week een wedstrijdbespreking doet, waar iedereen van alles mag zeggen over de wedstrijd. Twee weken geleden speelden wij in Veenendaal tegen SKF, en naafloop hoorde ik dat Het Bosch verloren had van MIA, waardoor wij gedeeld kampioen waren. En ook nu weer een uitdaging voor mij, want hoe hou je de motivatie erin als je al kampioen bent. Nu was dat in dit geval niet moeilijk omdat wij het Bosch dit seizoen voor de zesde keer tegen kwamen, en ja dan ken je elkaar door en door. Vanmiddag was ik behoorlijk gestrest, want ik wist dat dit een zware klus zou worden, Wij hadden drie keer verloren, en de laatste twee wedstrijden met miniem verschil gewonnen. Thuis even wat kruiswoordpuzzels gedaan om rustig te blijven. Uiteindelijk vertrok ik richting ons complex, om de wedstrijd voor te bereiden, en rustig na te denken, wat te doen, in bepaalde situaties.
Wij vertrokken om 18.00 uur naar Lexmond, en ik reed mee, met de moeder van Mirte, halverwege stopte de tomtom, en reden wij de file in, ik dus stressen, maar gelukkig weet het team hoe zich voor te bereiden op een wedstrijd. Aangekomen, en de coach van Het Bosch begroet, en daarna bespreken. Wij begonnen met Nina, Kyra, Samuel G., Mirte (aanval), Liv, Eliza, Bram en Lieke (verdediging) en op de bank zaten, Nina, Jonne, Samuel F. En Kyran. Bij de bespreking had ik gewaarschuwd, voor het gevaar van hun beste speelster, maar het ging direct mis bij ons. Het Bosch leek door te zetten, maar ineens was daar Kyra (klein kansje) die de 1-1 scoorde. Het spel was bij ons best slordig, met veel plaats fouten. Het Bosch, profiteerde daar goed van en liep uit naar 3-1. Ondanks ons slordig spel, bleven wij wel hard werken, en dat werd beloond. Want door doelpunten van Samuel G. (doorloop en schot) werd het 3-3. Het Bosch scoorde de 4-3, en daarna kwamen wij iets in ons spel, en wilde beide teams men een voorsprong de rust in gaan, waardoor het slot van de eerste helft, ook voor de ouders, best spannend was. Uiteindelijk wisten wij de schade te beperken tot 4-3.
In de rust, aangegeven, dat er meer rust moest komen in ons spel, en kwam Jonne erin voor Liv, De focus was er nu wel, en dit was het begin van een bloedstollende tweede helft. Eliza scoorde van afstand fraai de 4-4, maar Het Bosch reageerde direct hierop. Langzamerhand trokken wij de wedstrijd naar ons toe. Samuel G. (doorloop) scoorde de 5-5. Maar ook nu wisten wij niet door te drukken en viel de treffer aan de andere kant (6-5). Ik moest even nadenken, en bracht Samuel F., erin voor Lieke, waarna ik Lieke in het andere vak in bracht voor Mirte. Jonne forceerde slim in een strafworp) en zo was de stand weer in evenwicht. (6-6). Je zag nu wel dat wij sterker waren, en veel kansen kregen, maar niet wisten te scoren, en dan valt het doelpunt aan de andere kant. Daarna volgde de volgende wissel, Nina, kwam erin voor Eliza (die ik uit voorzorg wisselde, vanwege een slepende blessure). Samuel G. (schot) scoorde de 7-7. En dat was het sein om door te drukken, maar door het missen van de kanten, werd het 8-7. Na aangegeven te hebben, met beleid te gaan aanvallen (dus rustig opbouwen, en dan de kansen benutten. En dat werd beloond, want door doelpunten van Samuel F. (schot), en Samuel G. (dieptebal en strafworp) kwamen wij voor het eerst deze wedstrijd op een voorsprong (8-10). Ons overwicht werd hierna groot, omdat bij Het Bosch, niet zoveel meer lukte. Maar even een onoplettendheidje, en het werd 9-10. Er kwam even twijfel, en Het Bosch zette aan voor een slotoffensief. Maar verdedigend stond het ijzersterk, vlak voor tijd was het Jonne (schot) die de stand op 9-11 bracht. Het Bosch probeerde het nog wel, maar wij bleven rustig (behalve ondergetekende natuurlijk). En zo was de winst binnen, in een wedstrijd, waarbij de vele toeschouwers genoten. Na afloop, getoost, en met zijn allen naar de Mac gereden voor een ijsje, en daarna op het veld, nog een drankje met elkaar gedronken. En zo werd ik voor de 31ste keer kampioen (10 maal als speler, en 21 maal als coach). Komende dinsdag, spelen wij om 19.00 uur thuis tegen MIA J5, en wij zouden het leuk vinden als jullie ons komen aanmoedigen.
Theo Bosmans
