MIA J5 – Victum J3 4 – 15 (2 – 6)
Na een week van stress, waarin wij dinsdag nog vijf spelers hadden, hoorde ik woensdag dat wij compleet waren. En kon ik rustig naar het weekend toewerken. Vrijdagavond ontspannen zitten kijken, hoe mijn voetbalclub (als Hagenees ben je natuurlijk altijd voor je eigen club), ADO Den Haag kampioen werd. Vandaag dus monter opgestaan, en mij gaan voorbereiden op de wedstrijd. In Houten was het nog behoorlijk koud, maar in Amersfoort, was het echt lekker zonnig weer. Zoals altijd, hebben wij een goede voorbereiding, en aangegeven, hoe te gaan spelen. Wij begonnen met Kyra, Nina F., Teun, Kyran (aanval), Liv, Eliza, Bram en Lieke (verdediging). Na het fluit signaal, namen wij direct het initiatief, en was het Nina, die een dieptebal fraai afrondde. Maar het antwoord van MIA kwam direct hierna. Daarna waren beide teams dicht bij het scoren. Nu vielen de doelpunten wel aan onze kant, want door twee doelpunten van Lieke (beide met een schot), een mooi genomen vrije bal van Kyra, en een doelpunt van Nina (schot) werd het 1-5. Wij lieten ons toen onder druk zetten door MIA, en uit 1 van die aanvallen viel de 2-5. MIA rook zijn kans, en doordat het bij ons slordig werd, geloofde MIA er nog in. Maar het was Lieke (klein kansje) die de ruststand bepaalde op 2-6.
In de rust aangegeven, dat wij er nog niet zijn, en dat wij scherp moeten blijven. Saranna kwam erin voor Kyran, en scoorde na twaalf seconden, met een klein kansje de 2-7. Waarna Nina bij de daar opvolgende aanval met een schot de 2-8 scoorde. MIA scoorde de 3-8. Maar wij hielden de controle. Bram, Nina (beide met een doorloop), Kyra (strafworp) en wederom Bram (schot) brachten de stand op 3-12. Wij bleven gretig, en MIA probeerde het wel, maar verdedigend, stond het goed. Want hoewel MIA de 4-12 scoorde, bleven wij rustig. De eindfase brak aan, en wij voerden het tempo op, en door doelpunten van Teun (doorloop), Saranna (schot) en Liv (doorloop), die in de slotseconde de 4-15 scoorde. Al met al een verdiende overwinning, in een wedstrijd met veel strijd aan beide kanten.
Theo Bosmans
