Victum J3 – DOS (W) J2 6 – 8 (2 – 5)
Nadat ik had gefloten, even vlug douchen, en mij voorbereiden op de wedstrijd van de J3. Terwijl ik dit verslag maak, en uit de boxen van de pick-up (dat is een platenspeler) muziek van Les Paul en Mary Ford (dat zijn artiesten uit de jaren vijftig, die waarschijnlijk jullie ouders ook niet kennen) klinkt, schoot mij ineens te binnen, dat toen ik van de week mijn statistieken aan het bijwerken was, ik erachter kwam, dat ik vorige week mijn 1500ste wedstrijd als coach had. En vandaag dus 1501 werd. Maar goed dat is even een feitje, nu weer terug naar het verslag. Uit hadden wij in de stromende regen, nog verloren met 15-3, en dat was toen geflatteerd. Wij wilden revanche, en in de afgelopen weken is het team naar elkaar gegroeid, en zijn wij allemaal beter geworden (dat heb je als je tweemaal in de week traint), iets wat mij trots maakt. Want het blijven pubers, en dat is ook als trainer lang niet altijd makkelijk. Wel als je zoals ik met elkaar afspraken maakt, want dan is er duidelijkheid. Maar goed genoeg gepreek, jullie zitten op het puntje van je stoel, en willen weten hoe de J3 het vandaag deed. In de bespreking duidelijk gemaakt, wat de opdracht voor vandaag is. Wij begonnen met Nina, Mirte, Teun, Kyran (aanval), Liv, Eliza, Bram en Lieke. Met op de bank Fleur en Silke. Wij begonnen rommelig en nerveus, en kregen grip op de wedstrijd. Maar zoals wel vaker faalden wij in de afwerking. En ja dan vallen de doelpunten (allemaal schoten) zomaar uit de lucht. En zo stond het vier minuten voor rust 0-5. Vlak daarvoor was Nina gewisseld voor Silke (omdat zij nog niet fit is, en ik geen risico wil nemen, met het oog op de zaal). Eindelijk begon het bij ons te lopen, en werden er mooie aanvallen opgezet. Door doelpunten van Silke en Eliza (beide met een schot) werd de rust bereikt met een 2-5 achterstand.
In de rust aangegeven, dat wij de stijgende lijn moesten zien vast te houden, en ook de concentratie (wat bij ons nog weleens wil verslappen, maar daar werk ik aan omdat onder controle te krijgen, samen met ons team. Ik blijf daar gewoon op hameren). De scheids floot in, en wij begonnen direct scherp, en nu werd het wel beloont, want dor doelpunten van Liv en Silke (beide met een schot) werd het 4-5. En kregen wij weer hoop, maar helaas vlak na de 4-5, was het DOS dat de 4-6 scoorde, iets wat ons vaker gebeurt, namelijk direct na een score, een tegendoelpunt incasseren. Maar na de score, begon een boeiend gevecht, waarbij beide teams, mooie acties maakten. Maar ook verdedigend stond het goed aan beide kanten. Het werd het 4-7, en DOS begon te geloven dat de marge genoeg was voor winst. Maar zoals ik al aangaf, zijn wij op de training met allerlei oefeningen bezig, zoals de 4-0 met variatie, maar ook het bedenken van oplossingen. En ja hoor, na een slim opgezette aanval, met veel dreiging, was het Eliza (schot) die de 5-7 scoorde. Ondertussen braken de laatste tien minuten aan, en kon je ook langs de lijn merken, dat er spanning bij het publiek was. Als coach, moet je dan ook rustig blijven, maar de manier waarop ik coach, is intensief, en kost dan ook veel energie, maar daar doe je het voor, zeker als je ziet hoe het team daarop reageert. Fleur kwam erin voor Liv, en wij gingen op jacht. En het volgende doelpunt wat wij scoorde, komt voort uit het feit, dat ik wil dat men ook nadenkt over hoe te reageren op situaties. En dit was er zo 1, slim opgezet, met aan het eind een boogbal die door Teun (klein kansje) slim werd afgerond. En zo werd het 6-7. De laatste minuten waren hectisch, en kregen wij kansen op de gelijkmaker maar helaas viel het doelpunt aan de andere kant, en zo werd er met 6-8 verloren. Dan denk je, balen hoor. Nee hoor in de huddle een compliment gegeven aan het team, want de stijgende lijn zet zich voort. Ik kreeg van de coach DOS te horen, dat hij ons het beste team in de poule vond, maar dat wij vergeten te scoren, en daar heeft hij gelijk in. Maar ik zie elke training weer, hoe iedereen vorderingen maakt, en ook bij de wedstrijdbesprekingen op maandag over de wedstrijd, zie je dat iedereen zijn zegje doet, waarbij ik aan het eind, mijn visie geef over de wedstrijd. En waarom zie ik dat, nu als ik mijn visie heb gedaan, komen en spontaan aanvullingen van de spelers, en dat is hoe je een team smeedt, met zijn allen voor hetzelfde gaan. Het veldseizoen zit er nu op, maar jullie gaan nog veel horen van ons als J3 in de zaal. Wij wensen dan ook iedereen een fijne herfstvakantie toe. Wij willen dan ook alle toeschouwers bedanken voor hun steun.
Theo Bosmans
