Victum J3 – KCD J1 5 – 11 (2 – 3)
Soms heb je van die wedstrijden, die je altijd bijblijven. Ik ben nu al 56 jaar actief in het korfbal (zelf 39 jaar gespeeld). En heb dan ook alles meegemaakt. Vroeger had je in elke leeftijdsgroep klassen, en speelde ik zelf in het Rayon Rijndelfland. Het toeval wilde vandaag, dat de coach van KCD, ook uit mijn geboortestad Den Haag komt. Hij korfbalde bij HKV (dat heet nu HKV/Ons Eibernest) en ik speelde bij Hou Stand (vroeger had je veel typisch korfbal namen). Bij de uitwedstrijd, kwamen wij toen al aan de praat, en gaf hij aan, dat hij ons lastig te bespelen vond. Dan denk jullie nou en. Nu hun hadden toen alles met dubbele cijfers gewonnen. En voor deze wedstrijd was het doelsaldo al plus 148. Maar goed als coach moet je anders denken en kijken als de spelers. Een leuk detail is ook nog eens, dat ik 67 jaar en de coach van KCD 73 jaar is. En dat is leuk als je een jeugdteam traint en coach. En dat is zeker ook een aanmoediging dat als je een team wilt trainen en coachen, je nooit te oud bent. Maar goed, wij hadden ook toen nog tegen elkaar gekorfbald. Bij binnenkomst met elkaar ook erover gehad, wat onze motivatie is om dit te doen, hij bij Doorn, en ik bij Victum. En ook nu was hij toch weer een beetje bang voor ons. Op de trainingen hadden de spelers het erover, dat wij geen kans zouden hebben. Ik heb dat uit hun hoofd weten te praten, want bij de bespreking bleek dat iedereen er zin in had, om te laten zien wat wij kunnen. (Ik had ook al tegen de coach van KCD gezegd, dat wij het hun heel moeilijk gingen maken). Het leuke is, dat er een verhaal aan deze wedstrijd kleeft. Want na de wedstrijd in Doorn, waarin iedereen tegen elkaar in de rust en na de wedstrijd negatief op elkaar was, wij bij de bespreking van deze wedstrijd, iedereen zijn hart luid en duidelijk luchtte, waarbij harde woorden naar elkaar over en weer werden gesproken. Als coach heb je dan de functie, om dit goed te laten verlopen (dit soort zaken hoort ook bij het trainen en coachen). De weken daarna zag je dat wij een hecht geheel werden, waarbij iedereen elkaar respecteerde, en de zaken over de wedstrijden met elkaar besprak. Maar goed jullie willen natuurlijk weten ook het ging.
Wij begonnen met Nina, Kyra, Teun, Mirte (aanval), Liv, Eliza, Bram en Lieke (verdediging), en op de bank zaten Dieuwke en Mila. De strategie die wij hanteerden, was even wennen, en KCD nam een 0-2 voorsprong. Langzaam wisten wij het spel van KCD te ontregelen, en was het Liv (doorloop) die de 1-2 scoorde. De wedstrijd ging in een hoog tempo verder. Met kansen over en weer, waarbij KCD de 1-3 scoorde. Ik heb weleens aangegeven, dat wij ook vrije bal nemers in beide vakken hebben, en dat er op de training altijd per vak op geoefend wordt. Wij kregen een vrije bal, en de variant die Nina nam, verraste KCD, maar ging helaas mis (wij hebben verschillende varianten, want dan kan je een tegenstander verrassen, want een goede vrije bal nemer, heeft die dan ook). Je ziet dan ook bij ons, dat iedereen meedenkt en oplossingen zoekt in het veld (is ook nodig, als je zoals ik alleen coach). Wij hebben dan ook in beide vakken een kapitein, die de spelers bi elkaar roept, als er iets gedaan moet worden, zoals ik heb voorgesteld bij de besprekingen. Maar goedvlak voor rust, wederom een mooie actie, waarbij Kyra een dieptebal kreeg en die fraai afrondde. (Dit was ons 100ste zaaldoelpunt). KCD probeerde daarna de ruststand wat ruimer neer te zetten, maar het bleef 2-3.
In de rust, had ik een dubbel gevoel, enerzijds veel plaats fouten (dat had KCD ook), en anderzijds, de geweldige inzet en strijdlust. De tweede helft begon dan ook, zoals de eerste helft, met veel inzet aan beide kanten. KCD kwam op 2-4, maar het was Liv die met een strafworp de stand op 3-4 bracht. Het tempo bleef hoog, en hoewel wij een goede conditie hebben, was het tegen een ploeg, die twaalf spelers bij zich had, moeilijk om dit niveau te bewaren (zij wisselden dan ook een vak in). Het werd daarna 3-9. Maar in tegenstelling tot eerder in het seizoen, bleven wij nu positief en bleven sterk tegenstand geven. Dieuwke (ingekomen voor Mirte) scoorde de 4-9. Je denkt dan ook, was het krachtverschil echt groot, nu nee dat was het nu niet, want wij kregen ook veel kansen. Maar ja als KCD schoot, klapte de bal erin, en bij ons ging hij er vaak uit. De slotfase, was dan ook een echt gevecht van beide kanten, en nadat het 4-11 was geworden, was het Lieke (strafworp) die de eindstand op 5-11 bepaalde. Na afloop in de huddle iedereen een groot compliment gegeven, en natuurlijk hebben wij als team, ook de ouders weer bedankt voor hun steun. Ik ben dan ook met recht trots op ons team, en zeker hoe wij ons hebben ontwikkeld. Aan het begin van het seizoen was het los zand, en nu een hecht team in het veld, en op de trainingen. En dat maakt dit zo mooi en leuk om te doen. Maar het is niet altijd rozengeur en maneschijn, je moet ook als coach en trainer hard werken, om het te bereiken. Komende week de uitwedstrijd tegen Het Bosch, en dat zijn wedstrijden die altijd ook op het scherpst van de snede gespeeld worden dit seizoen.
Dus denk jij nu, ik wil volgend seizoen ook een jeugdteam trainen en coachen, doen zeg ik, het is ook goed voor je ontwikkeling als mens. Ik kan het weten, want ik doe dit al vanaf 1982 (Ja, dat is lang he, Ha, ha). Maar goed na de wedstrijd moest ik naar Zoetermeer om een feestje met mijn familie te vieren, en zo kon ik in de trein, bijgekomen van de wedstrijd, want ik was helemaal op, maar zoals ik aangaf de voldoening die je krijgt geeft je ook veel kracht en positiviteit.
Theo Bosmans
