Tot op heden kon ik mij beperken tot het kijken bij de kinderen. Met een dochter in de E2 en een zoon in de D5 kom ik wel regelmatig bij de club. Maar altijd langs de lijn.
Vanaf de kant is het “zo makkelijk”….. En dat had ik graag zo gehouden. Maar ja; een andere ouder had voor ogen een team te vormen voor het Mixtoernooi met ouders van kinderen die korfballen. En dat met de toepasselijke naam “Langs de lijn”. Tenslotte weten wij perfect hoe het moet. In theorie dan. Alleen blijkt de praktijk altijd weerbarstiger dan de theorie.
Femke uit de A2 gaf ons al een training op maandag. Zij traint al een team bij de F’jes, maar gelukkig bleef ons een spelletje “staartjes pakken” bespaard. Helder was wel dat die bal in de korf gooien toch verrekte lastig is. En ging ie er in, dan dacht ik toch “Is dat nu meer geluk dan wijsheid?”
Enfin, met enige zenuwen ging ik met de kinderen naar Victum op de morgen van Hemelvaartsdag. Zij hadden hun eigen toernooi voor D, E en F.
Bij aankomst waren er nog maar weinig, dus hoopte ik dat ik me vergist had en het niet door zou gaan. Dat zou mij een blamage schelen. Maar helaas, al snel stroomde de kantine vol. Met korfballers en niet-korfballers. Ik was in de overtuiging tegen allemaal C, B, A en senioren te spelen. Maar niets was minder waar. De panters was ook een team waar genoeg niet-korfballers in zaten. Dat geeft de burger toch moed.
Laten die Panters net de eerste tegenstander zijn. Op het scherpst van de snede werd er gespeeld. Nu weet Theo altijd precies te vertellen wie er startte in de opstelling, maar daar heb ik geen actieve herinnering meer aan. Enfin, er werd gestreden om iedere bal, maar toch bleken we niet tegen de jeugd van de Panters op te kunnen. Vraag me niet meer de uitslag, maar we wisten een keer te scoren en dat was al een hele overwinning. Voor de duidelijkheid; dat was onze enige overwinning, want echt van ze winnen zat er niet in.
Daarna volgden nog team blauw, rood en wit. Daar waar we de eerste wedstrijd nog de illusie hadden te kunnen winnen, was het daarna meteen duidelijk dat dat niet het geval was. Of dat een probleem was? Totaal niet. Bij alle teams was het duidelijk dat ze voor de lol speelden en het belangrijker was om iedereen een kans te geven, dan zelf zoveel mogelijk de bal erin te leggen. Ouderen gaven de jongeren de kans. En ze gaven zelfs ons soms de kans de bal erin te leggen.
De les van vandaag is wel dat korfbal veel moeilijker is dan het vanaf de zijlijn lijkt. Een systeem erin krijgen is al heel wat (we renden rond als een stel F-jes), dan de bal goed rondspelen (ging steeds beter) en uiteindelijk die bal in de korf krijgen. Het eerste en tweede ging steeds beter. Dat scoren bleef een dingetje. Maar ook dat lukte uiteindelijk iedere wedstrijd wel. Plezier was er dan wel weer meer dan genoeg.
Ik, we, hebben genoten van de sportiviteit, maar weten ook meteen dat we het beter bij “langs de lijn” kunnen houden. Volgend jaar weer? Misschien leuk als er dan nog meer niet-korfballende ouders meedoen? Dan maken we misschien nog eens kans 😉
Cor
