Vandaag, kon ik eindelijk ook weer eens ons G team coachen, en dat deed mij goed. Gelukkig is het wel zo, dat ik al heel lang trainingen en coaching doe, dus raak ik niet snel in paniek. De eerste tegenstander was Movado G1, zoals ik altijd werk, rustig voorbereiden, en dan bespreken. Daarna warming up. Wij begonnen met Sietske, Myrthe, Ryan, Jeffrey (aanval), Dewi, Naomi, Stanley en Pascal (verdediging), en op de bank zat Elroy. Wat ook nu weer opviel, was het vele publiek, bij onze wedstrijden, die op veld 4 werden gespeeld. De wedstrijd begon, en wij wilden, natuurlijk scoren, en winnen. Maar helaas heb je van die wedstrijden ertussen, waarin het niet lukt, en dan moet je door positief te coachen, ervoor zorgen dat de spelers erin blijven geloven, en dat is niet altijd makkelijk hoor. Maar goed, wij kwamen 0-2 achter, maar het was Naomi die een doorloop fraai afrondde. Daarna kwam Elroy erin voor Stanley. Dat 1-2 had ons hoop gegeven, en wij gingen voor de gelijkmaker, maar helaas dat lukte niet. En zo werd er verloren, geen schande, want aan het eind van de dag bleek de tegenstander kampioen te zijn.
Maar goed, zoals ik al aangaf, moet je bij de nabespreking, positief zijn, en zorgen dat iedereen erin blijft geloven. Even rust, en iedereen zocht zijn eigen plekje. Daarna weer bij elkaar voor de bespreking van de wedstrijd tegen Sporting Trigon G1, een lastige opponent met gevaarlijke heren. Na de bespreking ons weer voorbereiden en het veld in. Wij begonnen nu met, Sietske, Myrthe, Ryan, Jeffrey (aanval), Dewi, Naomi, Elroy en Stanley (verdediging). En op de bank zat nu Pascal. Het publiek, roerde zich nu ook, om te laten zien dat zij ons steunden. De wedstrijd begon, en wij gaven direct volle kracht, en door mooie doelpunten (na even mooi opgezette aanvallen) van Ryan werd het 0-3 voor ons (wij speelden uit, volgens het rooster). Daarna kregen wij nog vele kansen, maar mede door de warmte, wisten wij de voorsprong niet te behouden, en was het bij rust 3-3. De tweede helft, kwam Pascal erin voor Elroy, en kregen beide teams kansen, maar er werd helaas niet meer gescoord, en zo bleef het 3-3. Dan denk je balen, nee hoor, een nederlaag werkt vaak door, maar als je als coach, bij je spelers de juiste snaar weet te raken, vergeten zij dat, en dat bleek ook wel in de tweede wedstrijd. Vandaag waren Saskia, en Marian ter ondersteuning aanwezig, want je kan het niet alleen als coach in sommige gevallen. Victum mag best trots zijn op ons G team, want sinds wij in de achttallen competitie spelen, zijn wij van 5 naar 2 gegaan, en dat is best uniek. Wij zijn nu met drie trainers (Bente, Paulien, ondergetekende) en hebben een aantal hulptrainers (sters), die zeer waardevol zijn. Maar wij zoeken nog iemand die ook hoofdtrainer (ster) wil zijn. Het is heel leuk, en heel gezellig, maar iedereen is best fanatiek. Dus heb jij zin, of wil je eens kijken hoe het werkt, neem dan contact op met 1 van ons drieën.
Theo Bosmans
Vijfde verliest onnodig in Amersfoort van MIA 5.
MIA 5 – Victum 5 15 – 11 (3 – 6)
Na een lange dag, had ik pijn in mijn botten (dat kwam door het mix toernooi, ha, ha) en was ik stram, maar ja, ik kon weer eens bij het vijfde zijn, en dan ben je ook een kerel. Ondertussen was het al behoorlijk warm geworden, en moesten wij ook nog eens om 15.30 uur daar spelen. Daar aangekomen, even rustig met elkaar zitten praten, en ons klaar maken voor de wedstrijd. Wij begonnen met Charlotte, Sanne L., Fabian, Jeffrey (aanval), Femke, Jiska, Bart en Tobias (verdediging). Fabian (klein kansje), opende de score, en de wedstrijd begon. MIA, kwam direct langszij, maar ook nu weer direct een antwoord van ons, en het was Jiska (schot) die fraai scoorde. In deze periode hielden wij de druk erop, en door doelpunten van Bart en Sanne (beide met een schot) werd het 1-4. MIA snoepte een puntje mee, maar dat maakte geen indruk. Want door doelpunten van Femke en Jiska (beide met een schot) werd het 2-6. Helaas viel vlak voor rust de 3-6.
Ondertussen was het ruim 27 graden geworden, en moest er na de bespreking gewisseld worden. Emma (haar eerste wedstrijd sinds Februari vorig jaar, na een knieblessure), kwam erin (voor Femke), en mocht tien minuten spelen (daarna kwam Femke er weer in), en ik zag de oude Emma spelen (heb haar natuurlijk een aantal jaren getraind), alsof er niets aan de hand was. Maar MIA kwam sterk uit de kleedkamer en zo werd het 4-6. MIA wilde meer, maar daar dachten wij anders over, en het was Bart (schot) die de 4-7 scoorde. Maar het weer begon zijn tol te eisen, en het werd slordig aan onze kant. Het werd 7-7, waarna Jiska (schot) ons toch weer op voorsprong bracht. Wij hadden twee junioren meegenomen, en die wilden wel. Jayden kwam erin voor Fabian, Joel voor Tobias. De aanvallen werden weer stabieler, maar de doelpunten vielen aan de andere kant, en zo werd het 11-8. Wij bleven erin geloven, want er was nog genoeg tijd, om de wedstrijd om te draaien. Femke (schot) scoorde fraai de 11-9. En wij roken onze kans, maar helaas het werd 12-9, waarna Jeffrey (schot) de 12-10 scoorde. De wedstrijd kwam in de slotfase, en MIA liep uit naar 14-10. Wij gaven niet op, en bleven gaan, wat resulteerde in de 14-11 van Jeffrey (schot). MIA had het slotwoord, en zo werd er met 15-11 verloren. Jammer maar helaas. Na afloop gingen wij terug naar Houten, waar wij gezellig met een paar spelers gingen eten, en waar leuke roddels voor bijkwamen (maar dat is allemaal off the record, ha, ha). Ik had als persmuskiet daar natuurlijk gebruik van kunnen maken, maar dat beroepsgeheim (ha, ha). Uiteindelijk ging ik zelf om 20.00 uur naar huis, want het was nog heerlijk weer.
Theo Bosmans
