Ja, u leest het goed, wij hadden op vrijdag en zaterdag twee wedstrijden achter elkaar, en dat is best pittig, ook voor een coach (dan denken jullie hoe kan dat, je staat toch alleen maar te coachen). En zeker op de manier zoals ik coach, kost het veel energie. En ja het is niet altijd makkelijk. Maar daar kom ik later in dit verslag nog op terug. Maar goed, de aanloop, naar de wedstrijd was niet goed, afmelding wegens ziekte een uur voor de wedstrijd, en een geblesseerde speelster (Nina) wegens overbelasting. Maar gelukkig waren er bijtijds reserves geregeld. De wedstrijd was tegen Het Bosch J2, en voor ons team, was het een belangrijke wedstrijd (de spelers hadden het er op de training al over). Gelukkig, speel ik met vaste vakken, en dan is het inpassen van invallers over het algemeen makkelijk (niet altijd trouwens). Wij begonnen met Bente, Kyra, Teun, Mirte (aanval), Liv, Eliza, Bram en Lieke (verdediging), en op de bank zat Joep. Bij de tegenstander bleek de coach (die speelt tegen onze J1) ineens mee te doen. En dat vereiste een andere strategie. Het werd snel 0-1, maar het was Bente (klein kansje) die ons langszij bracht. Wij hadden het erg moeilijk, en raakten geïrriteerd. Het werd 1-4, waarna Mirte (schot) de 2-4 scoorde. Je probeert als coach door positief te coachen, je spelers te beschermen. Maar als je alleen voor een groep staat is dat lastig, hoe goed je ook bent in dit soort dingen, en dat was ook voor mij het geval, ondanks mijn grote ervaring. Voor rust winst voor ons Eliza (3-5, schot) nog te scoren, maar bij rust was het 3-6.
In de rust, de spelers proberen te kalmeren en weer op te peppen, en dat werkte deels door. Wij bleven gaan, en zoals dat bij ons werkt, maar ik zag toch wat koppies gaan hangen. En dat zijn ook voor een ervaren coach, moeilijke momenten, als jij je spelers ziet waar je een heel seizoen mee bezig om ze beter te maken zo ziet lijden. Maar goed, ik heb dit soort dingen ook al eerder meegemaakt. Dus moet je positief blijven, zodat het geloof terug keert. In de tweede helft, was Joep erin gekomen voor Teun, en wisten wij nog 1 maal te scoren. Bente (4-9, schot). Je zag wel dat het geloof en de werklust deels terugkeerde. Maar aan het eind stond er een keiharde 4-10 op het scorebord.
Na afloop, op vrijdag ging ik moe naar huis, en had ik tijd om na te denken over de wedstrijd van zaterdag, maar ik moest eerst de knop omzetten, aangezien ik mijn laatste coaching van het G team eerst moest doen. En dat is ook belangrijk, want zij hebben daar ook recht op. Dus eerst naar Oud-Beijerland om te coachen (lees het verslag van het G team). Na terugkomst dacht ik even rustig bij te komen, en mij voor te bereiden op onze tweede wedstrijd, maar er bleek bij de J5 geen scheids te wezen, dus vroeg men mij om dit te doen. Daarna even een hapje eten, en het was ook nog eens de verzameltijd (bij thuiswedstrijden verzamelen wij een uur van tevoren, om ons rustig te kunnen voorbereiden. Helaas waren de problemen nog groter dan vrijdag. Maar goed, als ervaren coach, moet je rustig blijven en kijken wat de beste opties zijn. Wij moesten om 17.30 uur spelen tegen ODIK/JansenvdGrift J4. En dan leek een wedstrijd als elk ander te worden. Maar helaas, voor het begin, bleek dat ODIK een speler mee wilde laten doen, die te oud was. Ik had dat in de ochtend afgewezen, maar de speler (uit ODIK J1 kwam toch mee. Daarna volgde dus een heel gedoe. En ODIK had geen coach, en ik wilde na de wedstrijd van vrijdag (het Bosch J1, speelt net als ODIK J1, bij onze J1), niet opnieuw gedoe, want het kon weleens nadelig gaan werken de rest van het seizoen. De speler en ik hebben samen met de scheids (Robert) , even staan praten, en wij zouden beide overleggen wat te doen met ons team. Ik riep iedereen bij elkaar, want ik vind dat je dit samen met elkaar moet oplossen. Het advies was negatief. Ik heb dat ook aan de speler van ODIK uitgelegd, en hij begreep het. Ik vond het ook niet leuk om te doen, maar je moet je team beschermen voor negatieve ontwikkelingen gedurende het seizoen. Uiteindelijk begon de wedstrijd later, en wij starten met Dieuwke, Mirte, Teun, Joep (aanval), Liv, Eliza, Bram en Lieke (verdediging), en op de bank zat Mila. Met acht tegen zeven spelen, is altijd moeilijk, en zeker omdat dit niet zo vaak gebeurd. Wij kunnen hier echter wel mee omgaan, omdat wij op de trainingen, vaak vier tegen drie spelen, en zodoende weten wij hoe wij het spelletje moeten spelen. Het begin was even wennen, maar Mirte (schot) opende score. Wij gaven ODIK wat te veel ruimte en het werd 1-1. Daarna zag je bij ons het vertrouwen weer terugkeren, na de knauw van vrijdag. En werd het harde werken op de trainingen beloont, met mooie acties. Eliza, Lieke, Joep (allen met een schot), daarna wederom Joep, Liv (klein kansje) en Eliza (schot), die de ruststand bepaalde op 7-1.
Bij de bespreking, was iedereen uitgelaten en blij, maar ook dan moet je als coach zorgen, dat zij met beide voetjes op de grond blijven staan, want ik vond ze soms te vrolijk, en dat kost concentratie. Het lukte om iedereen weer serieus te krijgen, en voor het publiek, een leuke (ondanks de situatie van zeven tegen acht) wedstrijd te spelen. In de tweede helft kwam Mila erin voor Dieuwke, en bleven wij gaan. Dieuwke en Mila (1x), Joep (2x), Liv en Mirte(3x) en Lieke (4x) scoorden aan onze kant, en ODIK wist van de strafworp nog te scoren. Maar aan het einde stond er 21-2 op het bord. En dat was verdiend, want wij hebben laten zien, dat als er een negatieve spiraal ontstaan, wij daar als team, toch uitkomen, en dan laten zien, dat wij met elkaar veel steun hebben, maar ook plezier uitstralen. Ik kijk dan ook benieuwd uit naar de wedstrijdbespreking, die wij altijd op woensdagavond doen na onze training. Na afloop was ik zo moe, dat ik naar huis ben gegaan, om tot rust te komen, met toch een goed gevoel over het weekend.
Theo Bosmans
