SKF J3 – Victum J3 7 – 11 (3 – 5)
Vrijdagavond, thuis nog even zitten puzzelen met de opstelling. Want ondanks dat de spelers, zoiets hadden van “wij hebben vorige week gewonnen, dus vandaag winnen wij ook”, had ik dat gevoel niet. Thuis was een moeizame overwinning, en ik verwachtte nu dan ook een lastige wedstrijd in Veenendaal. Maar goed, zaterdagmorgen, eerst even de J11 gefloten, om mijn gedachten opzij te zetten. Daarna was het verzamelen. Jonne vroeg of zij mee mocht met ons, en dat is altijd leuk, want zo hadden wij een extra reserve. Aangekomen in Veenendaal, kwam ik een oude bekende tegen namelijk Evita (is bij ons begonnen met korfballen), even een knuffel en bijpraten. Daarna bespreken, en ons voorbereiden op de wedstrijd. Wij begonnen met Nina, Mila, Joep, Mirte (aanval), Liv, Jonne, Bram en Lieke (verdediging), en op de bank de geblesseerde Teun en Joris. SKF opende fanatiek, en ondanks dat wij meerdere kansen kregen, was het SKF dat de score opende. Het bleef daarna dreigend van SKF, maar het was Mila (schot) die de 1-1 scoorde. Wij gingen daarna wat sneller spelen, maar faalden in de afronding, en dan krijg je het deksel op de neus. SKF liep uit naar 3-1. Eventjes was ik aan het balen, maar dat heeft geen nut, want de spelers moeten het doen. Ik herpakte mij, en gaf duidelijke instructies aan onze verdediging. Ook aanvallend de puntjes op de I gezet. Dat wierp zijn vruchten af, want door doelpunten van Joep (doorloop), Mila en Lieke (beide met een schot) werd het 3-4. SKF zette ons daarna weer onder druk, en kreeg kansen, maar verdedigend stond het goed. Vlak voor rust viel de bevrijdende 3-5, en het was Jonne die een dieptebal fraai afrondde, waardoor wij gingen rusten met twee punten voorsprong, en dat was lekker.
De tweede helft begon SKF direct fel, maar nu viel het kwartje voor ons wel goed, want het was Mirte (doorloop) die de 3-6 scoorde, en ik voelde mij zeer opgelucht. Daarna kwam Joris erin voor Bram. SKF wisselde tegen, en scoorde de 4-6, uit een onnodig weggegeven strafworp. Ons antwoord volgde direct, en nu was het Jonne die met schot, een mooi opgezette aanval fraai afrondde (4-7). Het leven van een coach is niet altijd makkelijk, wan tik dacht dat het verzet nu wel gebroken zou zijn bij SKF. Hoewel ik in mijn achterhoofd, toch het gevoel had, dat deze stand niet geruststellend was. En helaas kwam dat uit, wij verzuimden uit te lopen, en zodoende werd het 6-7. Maar dan zie je toch weer, hoe standvastig wij dit seizoen zijn. Verdedigend was de focus er weer, en aanvallend begon het weer te lopen. Mila scoorde fraai vanuit een dieptebal (die slim werd voorbereid) de 6-8. Na dit doelpunt, wilde SKF snel orde op zaken stellen, maar zoals eerder in de wedstrijd, stond he ijzersterk in de verdediging. Aanvallend, was dat ook zo. Er werd rustig aangevallen, en goed gekeken welke kansen te pakken, en welke niet. Uit 1 van die aanvallen was het Jonne (schot van achter de korf) die de 6-9 scoorde. Vlak daarna was het na een snelle onderschepping wederom Jonne die schoot (nu van de zijkant). De bal kwam op e korf, stuiterde omhoog, en viel va de rand aan de goede kant van de korf (6-10). En zo leek met nog vijf minuten te spelen de wedstrijd beslist te zijn. Maar SKF scoorde vlak daarna de 7-10, waardoor het nog spannend werd. Beide teams bleven gaan, en het was Joep, die vlak voor tijd een strafworp kreeg, en deze fraai afrondde, en zo werd het 7-11. Vlak daarop floot de scheidsrechter af. De last viel van mijn schouders, en ik voelde mij helemaal leeg, maar het gevoel van vreugde overheerste toch, na deze zwaarbevochten overwinning. Nu even een weekje geen wedstrijd, maar wij gaan ons wel voor bereiden op de volgende wedstrijd, en dat is tegen Het Bosch J2, en dat beloofd wederom een zware wedstrijd te worden.
Theo Bosmans
