Het Bosch J2 – Victum J3 6 – 8 (5 – 5)
Terwijl ik dit neerpen, denk ik terug aan het gesprek wat ik had voordat het tweede speelde met Bianca, daar ging het o.a. Over, wat is een goede trainer, en wat is dan het belangrijkste. Het merendeel zal dan zeggen kampioen worden. Maar dat is zeker bij de jeugd niet het belangrijkste. In mijn lange carrière als speler en trainer, staat bij die van de trainers in mijn top 5, maar 1 team dat kampioen is geworden. Dat was in 2009/10 de B2 (die speelde toen wedstrijd korfbal, en daarvan is Megan, die in het vierde speelt, nog de enige speelster bij Victum), en de B3 die in het seizoen 2013/14, als enige B3 bij Victum wedstrijdkorfbal speelde (zij werden geen kampioen). Vergis je niet ik ben heel vaak kampioen geworden, maar heb ook degradatiewedstrijden gespeeld en gecoached. Het belangrijkste vind ik dan ook, is het beter maken, en een team smeden, want kampioen worden is makkelijk, maar als er geen team staat wat elkaar door dik en dun steun, geeft dat mij dan ook geen goed gevoel. Omdat te bereiken moet je aan het begin van het seizoen doelen stellen. Ik heb dan ook dit jaar bij de J3 als doel gesteld, hun beter te maken, plezier met elkaar te hebben, en een team te smeden. En dat kampioen worden geen doel is. Nu dit jaar is echt weer een ouderwetse lastige klus. Want buiten het veld, is men soms niet hecht. Dat geeft ook niet, want het gaat erom dat je als team 1 geheel vormt. Het hele seizoen werken wij daaraan, en geloof mij, het is niet zo makkelijk als je denkt, en aangeeft bij de T.C. Ik wil een team trainen en coachen, want elke speler is anders, en dat is waarom ik ook altijd, veel praat met de spelers, maar ook hun aan het woord laat, bij de wedstrijdbesprekingen die wij doen, na het weekend. In het begin is iedereen timide, maar gaandeweg dit seizoen, zijn die besprekingen best heftig naar elkaar toe, en dat is goed, je uiten, zo leren de spelers verantwoordelijkheden te nemen, en als coach, kun je daar in bijdragen, door hun functies opdrachten te geven in je team, en belangrijk te maken. Vandaag was zo een dag, waar op dat zou kunnen gebeuren.
Voor de vierde keer, dit seizoen troffen wij Het Bosch J2 (en na de zaal krijgen wij hun weer), en eerst was de stemming, bah, we gaan niet winnen. Maar op vrijdag was het bij de training weer helemaal anders, iedereen was gebrand om het zaalseizoen af te sluiten met winst. De voorgaande wedstrijden waren spannend, en ook de coach van de tegenpartij gaf aan dat het altijd wedstrijden zijn op het scherpst van de snede. Bij de bespreking gaf ik eerst een voorbeeld over hoe het vorig seizoen eindigde, daarna bespreken, ik zag toen al de verbetenheid, en drang om de wedstrijd over de streep te trekken, maar makkelijk zou het niet worden. Wij begonnen met Nina, Kyra, Teun, Saranna (aanval), Liv, Eliza, Bram en Lieke (verdediging, en op de bank zat Mila. De scheidsrechter floot in, en het was Saranna (dieptebal) die fraai de 0-1 scoorde. Daarna was Het Bosch dat de achterstand om boog in een 2-1 voorsprong. Je zag daarna, dat iedereen met elkaar bleef vechten, en ook dat als er even iets niet goed ging, dit samen met de vak kapitein werd besproken. Er volgde daarna een mooi en goed opgezette aanval met veel geduld, die werd afgerond met een schot van Lieke. Beide teams bleven aan elkaar gewaagd, en ondertussen stroomde de tribune vol. Het Bosch scoorde de 3-2. In de daaropvolgende aanval, kregen wij een vrije bal (iets waarbij wij op de training oefenen, met vaste nemers) , die genomen werd door Nina, en die zij fraai afrondde (een mooie beloning voor het wekelijks oefenen). De slotfase brak aan, en door twee fouten kwam wij twee minuten voor rust op een 5-3 achterstand. Maar dan zie je waarom er bij ons een team staat, wij rechten de rug, en door twee doorlopen van Kyra kwamen wij op slag van rust op 5-5.
Bij de bespreking is het dan ook moeilijk aan te geven wat ik ervan vond, heb dan ook eerlijk aangegeven wat ik er van vond (de spelers weten inmiddels hoe ik denk, en ga dan ook niet liegen). De tweede helft begon, en het werd vrij snel 6-5. Aan het begin van het seizoen zou dit een moker zijn geweest, maar nu bleven wij rustig, en ons eigen spel spelen. Het Bosch, kreeg kansen, maar de organisatie stond goed. Er volgde een onderschepping, en Lieke ging diep en rondde mooi af. Het stond nu 6-6 en het werd nu echt een gevecht, op het scherpst ban de snede, waarbij ik tactisch wat omzettingen moest doen, om hun gevaarlijkste speelster af te stoppen. Mila kwam erin voor Saranna (zij moest na onze wedstrijd ook bij de J1 zijn). Maar er veranderde weinig, het publiek begon zich ook te roeren. Daarna viel Liv, op haar knie en moest gewisseld worden. En zo kwam Saranna er weer in. Bij de blessure van Liv, was er even paniek, maar al snel pikten wij het weer op. Nina, scoorde uit een doorloop, na een wederom geduldige en mooi opgezette aanval de 6-7. Het Bosch, bleef ook druk geven, maar verdedigend, werden de taken goed uitgevoerd. En ook aanvallend, waren wij sterk, maar beloonden wij onszelf niet. Tot acht minuten voor tijd Mila (doorloop) de 6-8 scoorde. Het Bosch zette een slotoffensief in, maar het stond verdedigend zo sterk bij ons, dat er geen doorkomen aan was. En toen de scheids daarna affloot, was er bij een gevoel van trots, dat het harde werken van ons team, het heel seizoen al, werd afgesloten met een heel mooie derde plaats. En na afloop zag je dat ook bij het team.
Theo Bosmans
