Na een zware week, waarin woensdagavond ik na de training van de J3, weer een positief gevoel had (iedereen heeft weleens een dip). Brak de donderdag aan, waarop mijn moeder 87 (wij schelen 19 jaar) werd, en het een leuke dag was. Helaas hoorde ik vrijdag dat mijn broer in het ziekenhuis lag, en als klap op de vuurpijl werd ik zaterdagmorgen vroeg gebeld, dat mijn moeder niet kon lopen, dus de trein in en naar Zoetermeer, om mijn moeder te verzorgen. Twee zware dagen, en weinig slaap. Maandagmiddag ging ik na het bezoek van de dokter naar huis om bij te komen. Gelukkig ben ik met pensioen, dus dan lukt dat wel. Het leven heeft dan ook hoogte en dieptepunten, en dan besef je dat er belangrijkere dingen zijn in het leven, en dat je daarvan moet genieten. Ik kreeg dan ook van een paar mensen te horen, en dat was inclusief mijn moeder “Denk maar aan jezelf”. Maar dat is makkelijk gezegd. Bij thuiskomst ook de J3 op de hoogte gesteld, en dan is het mooi dat het team mee leeft, net als de anderen die mij appten of belden. Dat geeft je het gevoel dat je leeft, en dat zorgt ervoor dat je positief blijft staan in het leven. Andre had zaterdag de J3 gecoached, en zij hadden goed gespeeld, en dan ben ik ook trots op ons team.
Maar goed, vanavond was onze tweede van vier wedstrijden, die wij in twee weken moeten spelen. Inmiddels was ik goed uitgerust, en had ik zin om ons team weer te zien, want door hun blijf ik positief, en inmiddels staat er echt een team, wat voor elkaar door het vuur gaat. Ik deed als vanouds de bespreking alsof er niets gebeurd was. Daarna gingen de vakken met elkaar bespreken. Wij begonnen met Nina, Mirte, Teun, Kyran (aanval), Liv, Eliza, bram en Lieke (verdediging), en op de bank zaten Kyra, Silke en Joep. Het begin was moeizaam, maar langzaam begon het te lopen, en was het Nina (klein kansje) die slim de score opende. Sparta sputterde wel, en kreeg door onoplettendheid kansjes. Teun (klein kansje) scoorde de 2-0, waarna Liv (doorloop) de stand op 3-0 bracht. Sparta scoorde mee. Daarna kregen wij weer grip op de wedstrijd en was het Kyran (klein kansje) die de 4-1 scoorde. En zoals jullie kunnen lezen, zie je dat wij gegroeid zijn, en met het verstand spelen. Vlak daarna floot de scheidsrechter voor rust.
In de rust, met zijn allen alles rustig besproken, en aangegeven, dat wij er nog niet zijn. Kira kwam erin voor Nina. Het voordeel bij ons is dat iedereen inmiddels op elkaar ingespeeld is, waardoor er bij het wisselen geen miscommunicatie is. Wij gingen verder met het opzetten van aanvallen, en het was Mirte (klein kansje), die een aanval mooi afrondde. Even een verslapping (5-2). Daarna was het Liv (strafworp) die de 6-2 scoorde. Waarna Mirte (schot en klein kansje) die stand op 8-2 bracht. Sparta snoepte een puntje. Wij verslapten niet, en gingen door, onder het oog van het vele publiek. Lieke (klein kansje), Kyra (strafworp), Silke (doorloop) en Nina (klein kansje) werd het 12-3. Ondertussen waren Joep (voor Teun) en Silke (voor Mirte, dit was een publiekswissel), en brak de slotfase aan. Sparta scoorde de 12-4, en vlak daarna was de wedstrijd ten einde. Al met al een verdiende overwinning, van een team dat maar blijft groeien. En zeker na het zware weekend, ben ik trots op wat wij nu al bereikt hebben. Want als je kijkt naar het begin van het seizoen, toen een aantal spelers niet met elkaar door 1 deur konden, is het super, hoe zij ontwikkelen, En dat er nu 1 team staat, dat elkaar in goede en slechte tijden steunt, en dat ook buiten de wedstrijden op de vereniging doet.
Theo Bosmans
